Η αγωνιστική δράση και η υπόθεση Τζεντίλε άφησαν ένα μικρό παράθυρο για τη συζήτηση γύρω από τον Πάμπλο Πριχιόνι, κι αυτό μπορεί φαινομενικά να χώρεσε το αδύνατο frame του Αργεντινού, αλλά ήταν αδύνατον να χωρέσει όλα τα υπόλοιπα. Συγκριτικά με τους σύγχρονούς του Ευρωπαίους playmakers, ο Πριχιόνι δεν είχε κανένα από τα φυσικά προσόντα του Παπαλουκά ή του Διαμαντίδη, τα ένστικτα σκόρερ του Σπανούλη ή του Γιασικεβίτσιους, ούτε και αναζήτησε ποτέ τις μεταφυσικές στιγμές του Τεόντοσιτς, ή οτιδήποτε άλλο θα θα μπορούσε εύκολα και γρήγορα ν’ αναδειχθεί ως το κυρίαρχο στοιχείο του παιχνιδιού του. Αντίθετα, το κέντρο της αγωνιστικής του παρουσίας πρέπει να αναζητηθεί αλλού, λίγο βορειότερα, όχι στις κινήσεις του σώματος καθεαυτές, αλλά στις αποφάσεις του κεφαλιού που τις ορίζουν.
