FINAL 4 BERLIN POST GAME: Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ BOBBY FISCHER "ΑΝΑΒΙΩΣΕ" 44 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

11 Ιουλίου 1972. Ρέικιαβικ, Ισλανδία. Μπόμπι Φίσερ εναντίον Μπορίς Σπάσκι.

Ένας αγώνας για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Μια παρτίδα σκάκι στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου.

Διακύβευμα: Η διανοητική ανωτερότητα ανάμεσα σε καπιταλισμό και υπαρκτό σοσιαλισμό. Νικητής: Μπόμπι Φίσερ.

Χρειάστηκαν 21 παρτίδες. Τελικό σκορ: 12,5-8,5. Χαρακτηρίστηκε ως ‘Το Παιχνίδι του Αιώνα’.

FINAL 4 BERLIN ΤΕΛΙΚΟΣ: ΙΣΟΡΡΟΠΩΝΤΑΣ

13 χρόνια αρμονικής συνύπαρξης και συνεργασίας. 13 χρόνια γεμάτα μεγάλες επιτυχίες. 13 χρόνια αναβάσεις στην κορυφή, αλλά και ολικές επαναφορές μετά από μεγάλες ήττες. Το 2012, η επαγγελματική συνεργασία έφτασε στο τέλος της, με τον καθένα να ξεκινάει και πάλι τη δική του πορεία προς την επιτυχία. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, τίθενται αντιμέτωποι για το σημαντικότερο τρόπαιο της σεζόν, σε μια απόλυτα ισορροπημένη μονομαχία. Zeliko Obradovic εναντίον Δημήτρη Ιτούδη. Το Hoop Fiction μας προετοιμάζει για τη σημερινή μπασκετική ακροβασία αναλύοντας τα σημεία-κλειδιά στο δρόμο προς την κατάκτηση.

FINAL 4 BERLIN ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΙ: ANTE PORTAS

Ο Ιτούδης, δεχόμενος δικαίως κριτική για την άμυνα της ομάδας του όλη τη χρονιά, επικράτησε πρώτα από την άμυνα του, αντιμετωπίζοντας και ξεπερνώντας στον πρώτο ημιτελικό του Βερολίνου την κορυφαία άμυνα της διοργάνωσης. Ο Obradovic, παρουσιαζόμενος ως φαβορί λόγω της ικανότητάς του να ελέγχει το ρυθμό ενός αγώνα, αγχώθηκε και κινδύνεψε να χαθεί στο ρυθμό της Laboral, χωρίς ποτέ να καταφέρει να τον αναχαιτίσει, επιστρατεύοντας τελικά την ικανότητα του Σλούκα να ορίζει τον ίδιο αυτό ρυθμό. Το Hoop Fiction, δοκιμάζοντας τα αντανακλαστικά του, σε δυο εκ διαμέτρου διαφορετικές προσεγγίσεις για τους ημιτελικούς της Παρασκευής. 

ΤΣΣΚΑ ΜΟΣΧΑΣ - ΛΟΚΟΜΟΤΙΒ ΚΟΥΜΠΑΝ: ΤΟ WEIRD WAVE ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΗΣ

Η ταμπέλα του greek weird wave, όπως ονομάστηκε η ομαδοποίηση μιας σειράς ταινιών βασισμένη στις θεματικές τους συγγένειες και την κοινή εθνική τους καταγωγή, δείχνει να ξεθωριάζει γρήγορα, τείνει, σε κάθε περίπτωση, να αποτελέσει περισσότερο μια σειρά πρώτων ταινιών παρά μια σχολή των σκηνοθετών τους. Όπως τόσο συχνά συμβαίνει με ό,τι χαρακτηρίζεται κίνημα, οι δημιουργοί που το συναποτελούν απομακρύνονται όσο οι μεταξύ τους δεσμοί χαλαρώνουν, η ατομική εξέλιξη κυριαρχεί στην πρόσληψή τους κι η ένταξη τους σε κάποιο γενικό κανόνα γίνεται όλο και δυσκολότερη.